Highway to Hell?

For tida er eg heime med dottera mi på snart fem månader. Eg har ikkje tal på kor mange som fortel meg at dette er den beste tida i livet mitt. Denne tida kjem aldri att, seier dei. Kos deg, er rådet. Er det ikkje kjekt å ha fri frå jobb, spør dei, og ventar ikkje noko svar.

På fjernsyn ser eg det skal gå ein serie der kvinnene blir sendt til Syden. Så må mennene ta seg av heimen og borna. Ljodsporet er "Highway to Hell".

Så kva skal eg konkludere med? Eg veit ikkje, men tenkjer at sanninga er ein plass imellom. Og håper at husbonden ikkje får eit helvete når eg skal tilbake i jobb om litt over to månader.

Å få barn

I dag høyrde eg ein mann på radio som provoserte meg. Han omtala dei som vel å ikkje få barn som gratispassasjerar i samfunnet. På eit vis freista han å gje dei som ikkje har barn dårleg samvit.

Eg synest det er ein dårleg strategi. Kva veit han om dei som er barnlause? Folk bør ikkje få barn av plikt. Det bør, og må, vere opp til kvar einskild å vurdere om og når dei vil ha barn. Mange opplever at dei ikkje kan få barn, men det kjenst for sårt at dei ikkje vil dele det med resten av omverda. Andre vel av ulike grunner å ikkje få barn. Og det må me respektere.

Det finst då andre måtar å bidra til samfunnet på. Eg vil ikkje leve i eit samfunn som måler menneskeverdien til folk i kor mange born dei har produsert.

Om målet er å få fleire til å få ungar bør ein kanskje heller gjere noko for å lette kvardagen til småbarnsforeldre. Kva med å gje oss ein sekstimarsarbeidsdag, med full løn? Eller ei ekstra ferieveke? Tru meg, å ha ungar tek tid. Og det bør det òg gjere.