Idrottsskaden

Så har det altså skjedd. Eg har fått min første idrottsskade. Eg har korkje sprunge maraton, gått fjelltur eller vore på treningsstudio. Eg har fått ei dotter.

Det store rådet frå Helsestasjonen for alt er trilling. Ungen har godt av frisk luft, ho får sove og eg sjølv kjem i form. Så eg har trilla. Og hatt dårleg samvit dei dagane eg ikkje har orka trille oss tur i råk og fok og is.

For nokre veker sidan fekk eg vondt i foten. Eg tenkte først at det var vêromslaga som fekk fram gikta i meg, så eg venta. Men då smertene ikkje gav seg, fekk eg meg time til lege.

Legen vende på foten min, i alle vinklar. – Han er overbelasta, sa ho. Eg fekk melding om å leggje støttebandasje på foten, is på foten i tjue minutt to gonger for dagen, strekkje på han to gonger for dagen og la foten få kvile.

Eg freistar seie til jenta mi på tre månader at me må ta det litt meir med ro, for mamma har vondt i foten og må kvile.
– Brszt, seier ho og ler.