Silikondamer
Menn er rare. Her ein dag las eg i Dagbladet om at menn har byrja kjøpe seg dokker. Eg har alltid vore tilhengjar av at gutar skal leike med dokker. Men dette er noko anna.
I dette tilfellet er det snakk om vaksne menn som kjøper seg store dokker som dei leikar, eller trur, er kjærasten deira. Det er store damedokker som veg femti kilo. På internett kan mennene sjølve velje kva hår og hudfarge dokka skal ha. Og dei kan velje kroppsfasong og andlet på dokka. Til og med fargen på fingernaglane kan kjøparen velje. Dokkene kjem i menneskestorleik og er laga i silikon. Prislappen er på 36 000 kroner.
Desse dokkene skal ha blitt ein stor suksess i USA. Faktisk har dokkene blitt så populære at produsenten har blitt millionær. Om du nokon gong drøymde om å skape di ideelle kvinne, då har du kome til rett stad, står det på nettsida til skaparen av desse tause damedokkene. Om nordmenn er mellom kjøparane, veit eg ikkje. Men det er vel ingen grunn til at dei ikkje skal vere det.
På eit vis kan desse dokkene sjåast på som ei vidareføring av oppblåsbare sjømannsbrurer. Men dei er òg noko meir. For eigarane nøyer seg ikkje med å gøyme dokkene i skapet når dei ikkje er i bruk. Nei då. Eigaren har eigne stader på nettet der dei møtest og diskuterer dokkene sine. Dei legg ut bilete av dokka som strikkar, slengjer seg på sofaen og liknande. Det skal oppstå djupe kjærleiksforhold mellom dokkeeigarane og dokkene. Eller, det er vel helst eit litt einsidig kjærleiksforhold.
Kva er det som gjer at nokre menn føretrekk silikonmodellen framfor ei ekte kvinne? Mange menn klagar over at kvinner pratar for mykje. Men det må vel vere litt keisamt å heile tida føre einvegssamtalar? Kan det ha med kontroll å gjere? Desse silikonversjonane stikk ikkje av og finn på noko tull. Ein mann svara at han trudde han var for stygg til å få seg ei ekte dame som kjærast. Det høyrest trist ut. Men eg trur nok det ikkje var utsjånaden som var største problemet hans.
Korleis er så utvalet i silikonmenn? Det finst berre ein å velje i, Charlie. Brunt hår, brune auge, brun silikonhud og veg rundt seksti kilo. Men til no skal det berre ha gått ein av han. Og han vart selt til ein mann. Fotografen Elena Dorfmann brukte fire år på å portrettere dokkeeigarar rundt omkring i USA. Fotografen oppdaga at menn og kvinner såg ulikt på det å skaffe seg ei silikondokke. Medan det for nokre menn var statussymbol å eige ei flott dokke, verka tanken patetisk og audmjukande for kvinner.
I dette tilfellet er det snakk om vaksne menn som kjøper seg store dokker som dei leikar, eller trur, er kjærasten deira. Det er store damedokker som veg femti kilo. På internett kan mennene sjølve velje kva hår og hudfarge dokka skal ha. Og dei kan velje kroppsfasong og andlet på dokka. Til og med fargen på fingernaglane kan kjøparen velje. Dokkene kjem i menneskestorleik og er laga i silikon. Prislappen er på 36 000 kroner.
Desse dokkene skal ha blitt ein stor suksess i USA. Faktisk har dokkene blitt så populære at produsenten har blitt millionær. Om du nokon gong drøymde om å skape di ideelle kvinne, då har du kome til rett stad, står det på nettsida til skaparen av desse tause damedokkene. Om nordmenn er mellom kjøparane, veit eg ikkje. Men det er vel ingen grunn til at dei ikkje skal vere det.
På eit vis kan desse dokkene sjåast på som ei vidareføring av oppblåsbare sjømannsbrurer. Men dei er òg noko meir. For eigarane nøyer seg ikkje med å gøyme dokkene i skapet når dei ikkje er i bruk. Nei då. Eigaren har eigne stader på nettet der dei møtest og diskuterer dokkene sine. Dei legg ut bilete av dokka som strikkar, slengjer seg på sofaen og liknande. Det skal oppstå djupe kjærleiksforhold mellom dokkeeigarane og dokkene. Eller, det er vel helst eit litt einsidig kjærleiksforhold.
Kva er det som gjer at nokre menn føretrekk silikonmodellen framfor ei ekte kvinne? Mange menn klagar over at kvinner pratar for mykje. Men det må vel vere litt keisamt å heile tida føre einvegssamtalar? Kan det ha med kontroll å gjere? Desse silikonversjonane stikk ikkje av og finn på noko tull. Ein mann svara at han trudde han var for stygg til å få seg ei ekte dame som kjærast. Det høyrest trist ut. Men eg trur nok det ikkje var utsjånaden som var største problemet hans.
Korleis er så utvalet i silikonmenn? Det finst berre ein å velje i, Charlie. Brunt hår, brune auge, brun silikonhud og veg rundt seksti kilo. Men til no skal det berre ha gått ein av han. Og han vart selt til ein mann. Fotografen Elena Dorfmann brukte fire år på å portrettere dokkeeigarar rundt omkring i USA. Fotografen oppdaga at menn og kvinner såg ulikt på det å skaffe seg ei silikondokke. Medan det for nokre menn var statussymbol å eige ei flott dokke, verka tanken patetisk og audmjukande for kvinner.
