Så kom vinteren!
Og så kom vinteren. Endeleg kom den fine kalde tida med kvitt på bakken som lyser opp i kvardagen. I månadsvis har eg venta på dette. Det vil seie, det var snø i ein dag før det siste snøfallet. Heilt i byrjinga av november, medan eg ikkje hadde skift til dei gode piggdekka mine. Sjølvsagt måtte eg på eit oppdrag på Leikongeidet nett den dagen. Gravinga til gokartbanen tok til nett då, så det var berre å hive seg i bilen. Men med pågangsmot, stålvilje og haik siste biten gjekk det bra.
Etter denne episoden fekk eg på piggdekka, men så vart det òg slutt på vinteren. Dag etter dag regna det. Veke etter veke. Månad etter månad. Det berre bøtta ned. Støtt og stadig tikka det inn meldingar på mobilen min om at kraftverket set ned prisen på straum. Ein kveld fekk eg faktisk heile tre slike meldingar, men då synte det seg at det hadde skjedd ein feil.
Og etter kvart som tida har gått, og regnet har sila ned, har eg berre blitt surare og surare. For sjølv om eg ikkje går på ski har eg sakna snø og is. Det høyrer liksom vinteren til. No må det snart ta slutt på dette regnet, har eg tenkt i mitt stille sinn og sjekka vêrmeldinga tre gonger for dagen. Men eg har freista halde det mest mogleg for meg sjølv. For var det noko eg nesten var meir lei av enn regnet, så var å høyre på sytinga over alt regnet.
Berre det blir desember, kjem nok snøen, trøysta eg meg med. Men desember kom og like vått og mørkt var det ute. Berre jula kjem, då må det no kome snø, var neste trøysta. Men nei. Eg reiste på juleferie i regn og hauststorm. Og då eg kom heim att til Sunnmøre i romjula, stridregna her som alltid. Litt hjelpte det likevel at det var same elendet i Trøndelag.
Men så, endeleg, eit godt stykke ut i januar, kom snøen. Det har snødd fleire gonger. Og denne gongen har det vore kaldt nok til at det har lagt seg noko kvitt på bakken. Rett nok er det for lite snø til å lage snømann, men eg møter støtt og stadig på ungane i nabolaget med akebrett. Dei renner seg akkurat der eg skal køyre bil, så det er berre å køyre forsiktig.
Eg og sambuaren min har funne oss eit noko forseinka nyårsforsett. Me skal bli flinkare til å kome oss ut og røre på oss. Ein halv time for dag, sa Jorunn Sundgot-Borgen at ein skal gå. Me har blingsa oss ut to dagar i veka som skal vere turdagar. Då skal me ut, uansett vêr. Til no har det ikkje blitt så mange turar. Det kjem heile tida noko i vegen. Dessutan er det iskaldt ute, og alt for glatt til å fote seg. Men no som eg endeleg har fått vinteren min, kan eg vel ikkje klage. Det er i alle fall veldig fint å sitje inne og sjå på snøen.
Vikebladet Vestposten 23. januar 2007)
Etter denne episoden fekk eg på piggdekka, men så vart det òg slutt på vinteren. Dag etter dag regna det. Veke etter veke. Månad etter månad. Det berre bøtta ned. Støtt og stadig tikka det inn meldingar på mobilen min om at kraftverket set ned prisen på straum. Ein kveld fekk eg faktisk heile tre slike meldingar, men då synte det seg at det hadde skjedd ein feil.
Og etter kvart som tida har gått, og regnet har sila ned, har eg berre blitt surare og surare. For sjølv om eg ikkje går på ski har eg sakna snø og is. Det høyrer liksom vinteren til. No må det snart ta slutt på dette regnet, har eg tenkt i mitt stille sinn og sjekka vêrmeldinga tre gonger for dagen. Men eg har freista halde det mest mogleg for meg sjølv. For var det noko eg nesten var meir lei av enn regnet, så var å høyre på sytinga over alt regnet.
Berre det blir desember, kjem nok snøen, trøysta eg meg med. Men desember kom og like vått og mørkt var det ute. Berre jula kjem, då må det no kome snø, var neste trøysta. Men nei. Eg reiste på juleferie i regn og hauststorm. Og då eg kom heim att til Sunnmøre i romjula, stridregna her som alltid. Litt hjelpte det likevel at det var same elendet i Trøndelag.
Men så, endeleg, eit godt stykke ut i januar, kom snøen. Det har snødd fleire gonger. Og denne gongen har det vore kaldt nok til at det har lagt seg noko kvitt på bakken. Rett nok er det for lite snø til å lage snømann, men eg møter støtt og stadig på ungane i nabolaget med akebrett. Dei renner seg akkurat der eg skal køyre bil, så det er berre å køyre forsiktig.
Eg og sambuaren min har funne oss eit noko forseinka nyårsforsett. Me skal bli flinkare til å kome oss ut og røre på oss. Ein halv time for dag, sa Jorunn Sundgot-Borgen at ein skal gå. Me har blingsa oss ut to dagar i veka som skal vere turdagar. Då skal me ut, uansett vêr. Til no har det ikkje blitt så mange turar. Det kjem heile tida noko i vegen. Dessutan er det iskaldt ute, og alt for glatt til å fote seg. Men no som eg endeleg har fått vinteren min, kan eg vel ikkje klage. Det er i alle fall veldig fint å sitje inne og sjå på snøen.
Vikebladet Vestposten 23. januar 2007)
0 Kommentarar:
Legg inn en kommentar
<< Home