Innimellom får eg høyre påstandar om at norsk språk vil døy ut. Eller at nynorsken er i ferd med å forsvinne. Språket skal vere under hardt press frå engelsk, vert det hevda. I vår eiga avis ser eg lokale klesbutikkar som reklamerer med at dei har «sale». Andre har «salg». Kvifor det nynorske ordet «sal» ikkje er godt nok for å uttrykkje at dei sel varene sine billegare enn elles veit eg ikkje.
Når folk i Noreg skal sende post til kvarandre elektronisk, seier mange at dei skal sende ein «mail», sjølv om me har fått norske ord for dette for lenge sidan.
Den siste tida er det eit ord i det norske språket som har fått mykje merksemd, nemleg ordet neger. Faren til Pippi Langstrømpe er ikkje lenger negerkonge, men sydhavskonge. Og songen om vesle hottentotten Hoa kan verte teken ut av songboka Kaptein Sorte Bill, skriven av vår alles kjære Torbjørn Egner. Bakgrunnen for dette er å ikkje støyte folk. Mørkhuda innvandrarar skal kjenne seg diskriminerte av ord som neger. Slikt set sinna i kok hjå ein del nordmenn. Dei vil ha seg fråbedne at folk utanfrå utarmar språket vårt, vert det argumentert.
På eit vis har eg sans for den argumentasjonen. Det er nordmenn som skal bestemme over det norske språket, på same vis som det er vårt ansvar å ta vare på det norske språket og føre det vidare. Men samstundes liker eg ikkje å føre vidare ord og nemningar folk kjenner seg støytte over. Om ingen svarte vil kallast neger ser eg ingen grunn til dette er eit ord det er verd å ta vare på. På same vis som ordet blåmann ikkje lenger vert nytta på norsk som skildring av mørkhuda folk, kan me òg greie oss fint utan det importerte ordet neger.
Det er brukarane av eit språk som til ei kvar tid styrer utviklinga av språket. Det er ikkje språkrådsdirektør Sylfest Lomheim. Ord me ikkje vil ha i språket vårt kan me kutte ut, og ord me vil føre vidare kan me bruke. Og ord som vert brukte døyr ikkje. Eg er lei av å lese spådommar om undergangen til det norsk språket. Folk får heller ta ansvar for språket og bruke det. Språkutvikling er ikkje noko som berre hender, det er folk sjølve som styrer utviklinga. Kvar gong du skriv noko, vel du om du vil skriva nynorsk, engelsk, bokmål, tysk eller gresk. Eg trur det er eit større problem for norsk språk at folk er redde for å bruke norske ord i redsel for å verte stempla for «for nynorske» eller «for gamaldagse», enn at folk kuttar ordet neger for at dei ikkje vil såre andre menneske.
(Vikebladet Vestposten 4. januar 2007)
Når folk i Noreg skal sende post til kvarandre elektronisk, seier mange at dei skal sende ein «mail», sjølv om me har fått norske ord for dette for lenge sidan.
Den siste tida er det eit ord i det norske språket som har fått mykje merksemd, nemleg ordet neger. Faren til Pippi Langstrømpe er ikkje lenger negerkonge, men sydhavskonge. Og songen om vesle hottentotten Hoa kan verte teken ut av songboka Kaptein Sorte Bill, skriven av vår alles kjære Torbjørn Egner. Bakgrunnen for dette er å ikkje støyte folk. Mørkhuda innvandrarar skal kjenne seg diskriminerte av ord som neger. Slikt set sinna i kok hjå ein del nordmenn. Dei vil ha seg fråbedne at folk utanfrå utarmar språket vårt, vert det argumentert.
På eit vis har eg sans for den argumentasjonen. Det er nordmenn som skal bestemme over det norske språket, på same vis som det er vårt ansvar å ta vare på det norske språket og føre det vidare. Men samstundes liker eg ikkje å føre vidare ord og nemningar folk kjenner seg støytte over. Om ingen svarte vil kallast neger ser eg ingen grunn til dette er eit ord det er verd å ta vare på. På same vis som ordet blåmann ikkje lenger vert nytta på norsk som skildring av mørkhuda folk, kan me òg greie oss fint utan det importerte ordet neger.
Det er brukarane av eit språk som til ei kvar tid styrer utviklinga av språket. Det er ikkje språkrådsdirektør Sylfest Lomheim. Ord me ikkje vil ha i språket vårt kan me kutte ut, og ord me vil føre vidare kan me bruke. Og ord som vert brukte døyr ikkje. Eg er lei av å lese spådommar om undergangen til det norsk språket. Folk får heller ta ansvar for språket og bruke det. Språkutvikling er ikkje noko som berre hender, det er folk sjølve som styrer utviklinga. Kvar gong du skriv noko, vel du om du vil skriva nynorsk, engelsk, bokmål, tysk eller gresk. Eg trur det er eit større problem for norsk språk at folk er redde for å bruke norske ord i redsel for å verte stempla for «for nynorske» eller «for gamaldagse», enn at folk kuttar ordet neger for at dei ikkje vil såre andre menneske.
(Vikebladet Vestposten 4. januar 2007)
0 Kommentarar:
Legg inn en kommentar
<< Home