Ventetid
Det er mindre enn ein månad til julaftan. Det er rart å tenkje på. Det er ikkje mykje som minner om jul. Ute er det plussgradar, av og til er temperaturen til og med tosifra. Snø ser me lite til. Han var der berre nokre dagar før eg hadde fått skift til vinterdekk. Men no når eg er godt skodd med piggar, er det lite som minner om snø og is.
I dét eg skriv desse orda slår det meg at eg ikkje bør skrive dei. Slike verskildringar frå meg går ofte gale. Eg har bomma totalt fleire gonger. Eg har skrive om våren som har kome, og då kom det eit nytt snøfall. Og eg har skrive om hausten som kom, og då kom det sol og varme. Men det får så vere.
Om eg held meg til vermeldingane til NRK er det meldt fleire plussgradar i lang tid frametter.
Eg kan bomme på spådommar om vêret, men kalenderen har klar tale. Det vert stadig færre og færre dagar til jul, og med det snik julestrida seg innpå oss. Mykje skal gjerast før den store dagen kjem og roa kan senke seg. Gåver skal kjøpast, det skal vaskast og bakast.
Sjølv plar eg utsetje førjulstida. Når handelsstanden finn fram julepynten og lagar jul i butikkane i oktober, synest eg det er for tidleg. Heller ikkje kjøper eg julemarsipanen til Nidar når han kjem i midten av oktober, sjølv eg om liker marsipanen best fersk. Utover i november kjem julebrus, pinnekjøt og anna julegodt i butikkhyllene. Men eg er standhaftig og går rett forbi. Ein skal ikkje «bruke opp» jula før ho kjem.
Samstundes liker eg adventstida. Det er kjekt med ei oppfinning som lyser opp denne mørke og keisame tida. Det er noko triveleg med denne ventetida. Ein viktig del av jula er å vente på henne. Tida skal fyllast med lystenning, synging, julekortlaging/-skriving og ymse anna kjekt. Poenget mitt er berre at ho ikkje må byrje for tidleg.
For meg startar advent første sundag i advent eller første desember, med adventskalenderen. Kvart år vel eg ut den datoen som kjem først. Då er det greitt å byrje førebuingane til jul, og å smake på julebrusen. Men julemiddagen er framleis såpass heilag at eg et minst mogleg av han før julaftan. Litt synd eigenleg, at me et den fantastisk gode maten så sjeldan.
Men i år har noko slått meg. Me vert snytt for ei veke advent. På grunn av at julaftan i år landar på ein sundag, vert fjerde sundag i advent samanfallande med julaftan, og slik kjem første sundag i advent ekstra seint.
Det er kanskje difor eg sist helg gjorde eit unntak då eg var i Trondheim. For meg er det julebrusen til EC Dahls som er den ekte julebrusen. Og denne brusen finn eg ikkje i matvarebutikkane på Sunnmøre. Eg vurderte å ta med meg slik brus hit, men gadd ikkje på grunn av dei nye terrorreglane på flyet. I staden smakte eg på brusen i Trondheim. Og i år som tidlegare år smakte han herleg.
(Vikebladet Vestposten 28. november 2006)
I dét eg skriv desse orda slår det meg at eg ikkje bør skrive dei. Slike verskildringar frå meg går ofte gale. Eg har bomma totalt fleire gonger. Eg har skrive om våren som har kome, og då kom det eit nytt snøfall. Og eg har skrive om hausten som kom, og då kom det sol og varme. Men det får så vere.
Om eg held meg til vermeldingane til NRK er det meldt fleire plussgradar i lang tid frametter.
Eg kan bomme på spådommar om vêret, men kalenderen har klar tale. Det vert stadig færre og færre dagar til jul, og med det snik julestrida seg innpå oss. Mykje skal gjerast før den store dagen kjem og roa kan senke seg. Gåver skal kjøpast, det skal vaskast og bakast.
Sjølv plar eg utsetje førjulstida. Når handelsstanden finn fram julepynten og lagar jul i butikkane i oktober, synest eg det er for tidleg. Heller ikkje kjøper eg julemarsipanen til Nidar når han kjem i midten av oktober, sjølv eg om liker marsipanen best fersk. Utover i november kjem julebrus, pinnekjøt og anna julegodt i butikkhyllene. Men eg er standhaftig og går rett forbi. Ein skal ikkje «bruke opp» jula før ho kjem.
Samstundes liker eg adventstida. Det er kjekt med ei oppfinning som lyser opp denne mørke og keisame tida. Det er noko triveleg med denne ventetida. Ein viktig del av jula er å vente på henne. Tida skal fyllast med lystenning, synging, julekortlaging/-skriving og ymse anna kjekt. Poenget mitt er berre at ho ikkje må byrje for tidleg.
For meg startar advent første sundag i advent eller første desember, med adventskalenderen. Kvart år vel eg ut den datoen som kjem først. Då er det greitt å byrje førebuingane til jul, og å smake på julebrusen. Men julemiddagen er framleis såpass heilag at eg et minst mogleg av han før julaftan. Litt synd eigenleg, at me et den fantastisk gode maten så sjeldan.
Men i år har noko slått meg. Me vert snytt for ei veke advent. På grunn av at julaftan i år landar på ein sundag, vert fjerde sundag i advent samanfallande med julaftan, og slik kjem første sundag i advent ekstra seint.
Det er kanskje difor eg sist helg gjorde eit unntak då eg var i Trondheim. For meg er det julebrusen til EC Dahls som er den ekte julebrusen. Og denne brusen finn eg ikkje i matvarebutikkane på Sunnmøre. Eg vurderte å ta med meg slik brus hit, men gadd ikkje på grunn av dei nye terrorreglane på flyet. I staden smakte eg på brusen i Trondheim. Og i år som tidlegare år smakte han herleg.
(Vikebladet Vestposten 28. november 2006)
