Livet utan bil
- Det er svart november. Havet knuse mot strand, syng Vamp. Dei kan få sagt det. Sist veke knuste ei stor båre frontruta på ein bil som stod på dekk på ferja mellom Eiksund og Rjånes. Og me er fleire som har hatt bilproblem.
Denne veka har eg vore utan bil. Tidlegare i haust bulka eg bilen min. Ingen personar kom til skade, som det heiter i avisspråket, men bilen min fekk materielle skadar. Difor måtte han på verkstad. Mannen på verkstaden sa at det ville ta to-tre dagar å få retta ut bulken og lakka han opp. I hovudet mitt er det lenge. Eg er så avhengig av bilen at eg utsette til det lengste å sende han frå meg på verkstad. Men til slutt vart eg lei av masinga frå min betre halvdel og innsåg at det berre måtte gjerast. Eg laga ein avtale med verkstaden om at i veke 45 skulle det gjerast. Så måndag morgon leverte eg inn bilen før eg drog på jobb.
Sjølvsagt regnar, haglar og blæs det som aldri før denne veka. Myrkt er det òg når eg skal til eller frå jobb. Ein kan seie mykje fint om livet i Ulsteinbyen, men kollektivtrafikken er ikkje mykje å skryte av. Nei, då er det stort sett berre å ta beina fatt. Eg trøystar meg med at eg får god utteljing på stegteljaren min.
Då eg gjekk heim frå jobb tysdag regna og hagla det slik at eg var kliss våt før eg var komen halvvegs. Det fyrste eg gjorde då eg kom inn døra heime var å vrengje av meg kleda. Tærne var farga kolsvarte etter skoa mine. Ganske fascinerande, eigenleg. Det tok fleire timar før eg fekk opp varmen i låra att.
Men livet utan bil er ikkje berre negativt. Her ein ettermiddag måtte eg rykkje ut på eit oppdrag på Høddvoll. Vêret var ufyseleg og det var kort tid til daulina, så eg laut ta drosje. Drosjesjåføren som køyrde meg oppover hadde ikkje tid til å vente på meg medan eg tok bilete av André Nevstad, så han sende oppover ein ny bil. Til mi store lukke var det ein trønder bak rattet. Ikkje ta det ille opp sunnmøringar. Eg har ikkje noko imot dykk. Faktisk tykkjer eg sjølv at eg går godt i lag med sunnmøringar, men det er noko eige når eg møter trønderar. Det er liksom så få av oss i Ulstein og Hareid. Difor vert eg så varm rundt hjartet når eg får høyre dialekten min. Det er nesten så episoden gjorde det verd å ha bilen på verkstad, sjølv i svartaste novemberruskevêret.
(Vikebladet Vestposten 9. november 2006)
Denne veka har eg vore utan bil. Tidlegare i haust bulka eg bilen min. Ingen personar kom til skade, som det heiter i avisspråket, men bilen min fekk materielle skadar. Difor måtte han på verkstad. Mannen på verkstaden sa at det ville ta to-tre dagar å få retta ut bulken og lakka han opp. I hovudet mitt er det lenge. Eg er så avhengig av bilen at eg utsette til det lengste å sende han frå meg på verkstad. Men til slutt vart eg lei av masinga frå min betre halvdel og innsåg at det berre måtte gjerast. Eg laga ein avtale med verkstaden om at i veke 45 skulle det gjerast. Så måndag morgon leverte eg inn bilen før eg drog på jobb.
Sjølvsagt regnar, haglar og blæs det som aldri før denne veka. Myrkt er det òg når eg skal til eller frå jobb. Ein kan seie mykje fint om livet i Ulsteinbyen, men kollektivtrafikken er ikkje mykje å skryte av. Nei, då er det stort sett berre å ta beina fatt. Eg trøystar meg med at eg får god utteljing på stegteljaren min.
Då eg gjekk heim frå jobb tysdag regna og hagla det slik at eg var kliss våt før eg var komen halvvegs. Det fyrste eg gjorde då eg kom inn døra heime var å vrengje av meg kleda. Tærne var farga kolsvarte etter skoa mine. Ganske fascinerande, eigenleg. Det tok fleire timar før eg fekk opp varmen i låra att.
Men livet utan bil er ikkje berre negativt. Her ein ettermiddag måtte eg rykkje ut på eit oppdrag på Høddvoll. Vêret var ufyseleg og det var kort tid til daulina, så eg laut ta drosje. Drosjesjåføren som køyrde meg oppover hadde ikkje tid til å vente på meg medan eg tok bilete av André Nevstad, så han sende oppover ein ny bil. Til mi store lukke var det ein trønder bak rattet. Ikkje ta det ille opp sunnmøringar. Eg har ikkje noko imot dykk. Faktisk tykkjer eg sjølv at eg går godt i lag med sunnmøringar, men det er noko eige når eg møter trønderar. Det er liksom så få av oss i Ulstein og Hareid. Difor vert eg så varm rundt hjartet når eg får høyre dialekten min. Det er nesten så episoden gjorde det verd å ha bilen på verkstad, sjølv i svartaste novemberruskevêret.
(Vikebladet Vestposten 9. november 2006)
0 Kommentarar:
Legg inn en kommentar
<< Home