Då eg kjøpte øl til Ragnar Hovland

Dette er ikkje ein tekst om korleis du kan sleppe å betale skatt. Det er mange nok aviser som nyttar metervis av spalteplass på korleis nordmenn kan betale minst mogleg skatt. Dette er heller ikkje ein tekst om kor dyr bensinen eller straumen har vorte. Materielt har eg det godt, og eg ser difor ingen grunn til å klage.

Derimot skal denne teksten handle om tilhøvet mitt til kjendisar. Eg har ei barnleg glede over å sjå kjendisar. Då kriblar det i magen, og eg får ikkje fram eit vettugt ord. Nyleg var eg på konsert med Vamp. Ein konsert eg hadde gledd meg til i mange veker. Eg hadde skrive fleire førehandsomtalar om at Vamp skulle kome til Ulsteinvik, likevel skvatt eg til då eg brått såg haugesundgruppa utafor vindauget mitt ein tysdag ettermiddag. Der er dei, nærast ropte eg til nabokontoret. Men kollegaen min syntest tydelegvis ikkje det var så stort. Så eg måtte ringje mannen min og fortelje kven eg nett hadde sett, og kvar dei gjekk.

- Dei gjekk over plassen. Så forsvann dei inn på blomebutikken, kunne eg stolt fortelje.

Ein gong såg eg Ulf Risnes på gata. Han var vokalist og frontfigur i favorittgruppa mi, Tre små kinesere. Eg har fulgt gruppa i tjukt og tynt, og kan alle songane deira. Difor var det stort for meg å sjå sjølvaste Ulf Risnes på gata ein dag. Det er ikkje det at han er serskilt kjekk, eller noko slikt. Men eg ser sånn opp til han. Han har laga så mykje fin musikk. Kjendisar er sikkert leie av at folk glanar, så eg freistar oppføre meg som normalt. Det gjorde eg også denne gongen. Men eg kjende andletet mitt berre sprakk opp i eit tåpeleg glis, og måtte berre skunde meg nedover gata.

Eg veit det er latterleg, dei er jo berre vanlege menneske. Men det er noko eige med å sjå folk du er van med å sjå frå fjernsyn og aviser i levande live. Det minner meg på at dei finst, og ikkje er oppdikta figurar på line med Yngve Freiholt eller Joey.

Systera mi har det på same viset. I påska var ho i New York og farta frå den eine kjende staden til den andre. Men det som gjorde sterkast inntrykk var at ho såg han som spela Mike i Vener for livet. Det var større enn Empire State Building, oppsummerer ho sjølv.

For nokre år sidan var eg leiar i Studentmållaget i Oslo. Ved semesterstart brukte me å ha fest, men for å gjere litt ekstra ut av festen fekk me det for oss at me skulle be Ragnar Hovland kome. Eg måtte ringje han, noko eg òg gjorde. Samtalen var omtrent slik.

Ingvild: Hei! Eg ringjer frå Studentmållaget i Oslo. Kan du kome på semesterstartfesten vår? Fint om du les opp noko.
Hovland: Ja, det kan vere.
Ingvild: Ja, vil det seie at du kjem?
Hovland: Ja, får sjå.

Eg valte å tolke det som at han kom, og laga mange plakatar der eg lokka med at han skulle kome. Dagen kom, og mange studentar møtte opp på festen. Eg var spent på om forfattaren min ville dukke opp. Heldigvis gjorde han det! Men då han kom, vart eg så forfjamsa og rar, at eg ikkje visste korleis eg skulle oppføre meg. Einaste eg kom på var at han sikkert trong noko å drikke om han skulle lese for den store forsamlinga, så eg spurte om han ville ha eit glas øl. Det ville Hovland. Så eg gjekk og kjøpte øl til han.

Det vart ein fin fest, men eg greidde ikkje snakke med Ragnar Hovland. Heldigvis fann han nokre andre han kjende.