Om englar og gentlemenn

Det var ein av desse morgonane eg hadde gjeve opp å få bobledressen på eittåringen. Det hadde vore kav nok å få på body, ullstillongs, to par sokkar, bukse, genser, ulljakke, vintersko, hals og lue. Ytterjakke fekk halde. Me skulle jo trass alt berre bort til bilen og køyre rett til barnehagen. Og i bilen sit jenta under eit raudt fleecepledd.

Eg vassa gjennom snøen med veska over skuldra og den utolmodige jenta under armen. Då eg kom til bilen var låsen frosen. Heldigvis fekk eg låst opp på andre sida, sjølv om den døra var frose fast. Eg klatra bak i baksetet med jenta (ja, me har ikkje bakdører på bilen vår), fekk trykt henne ned i bilsetet og hatt på selen. Så var det ut og moke av bilen og skrape vindauga for is. Gradestokken synte fem kuldegradar.

Når dette var gjort var jenta tydeleg utolmodig. Eg sette meg bak rattet for å køyre. Hurra, eg fekk start på bilen. Men turen vart ikkje lang. Eg køyrde meg rett inn i ei snøfonn. På ny ut og moke snø. Så freista eg å køyre att. Slik heldt eg på med å køyre meg fast i snøen ein liten halvtime. Eittåringen gav tydelege signal om at ho var i ferd med å eksplodere om ikkje noko skjedde. Så eg tok henne ut, medan eg freista fjerne meir snø rundt bilen. Først pakka eg sjølvsagt på henne den store bobledressen. Eg vil jo ikkje at jenta skal fryse. Det er berre det at når ho får dressen på seg greier ho knapt å røre seg ute i all snøen. Ho driv berre og veltar. Og kvar gong ho velta, vart ho berre meir og meir fortvila. Det kom stadig nye hyl frå henne. Den kalde vinden gjorde ikkje saka betre. Eg byrja lure på om eg nokon gong ville få oss av garde til barnehage og jobb denne dagen. Fortvila speida eg etter englar, gentlemen eller andre som kunne hjelpe. Men det var ikkje eit vesen å sjå. Til slutt tok eg jenta under armen att, og gjekk heim att.

På dette tidspunktet heldt både eittåringen og eg på å gå i oppløysing. Då me hadde kome inn døra og fått av oss vinterkleda, ringde det på døra.

– Kom igjen, eg skal hjelpe deg, sa mannen som brått stod utanfor døra mi.
Hjartet mitt gjorde eit hopp. Er det mogleg? Kan han hjelpe meg?
På ny fekk eg pressa på jenta ytterklede, denne gongen fekk ho bobledressen på. Heldigvis greidde eg plassere henne i setet og trykt igjen låsen før ho rakk å protestere.

Eg sette meg bak rattet. Mannen dytta og forklarte korleis eg skulle køyre. Kommunikasjonen måtte gjerast gjennom bildøra eg kunne opne, vindauga var frosne att. På dette tidspunktet stod bilen min på tvers midt i vegen, så ein kan hevde at mannen ikkje hadde anna val enn å hjelpe meg. Men han kunne ha tinga ein bil som taua vekk bilen min og sendt meg rekninga. Eller han kunne ha hjelpt meg ut av vegen, slik at han kom seg forbi. Men at han tok seg tid til å hjelpe meg så mykje at eg kom meg ned på bilvegen og fekk køyrd dit eg skulle, prisar eg meg lukkeleg over.

Om englar finst, veit eg framleis ikkje. Men no veit eg ein ting. Det finst framleis gentlemen. Og det er då noko.

Framandelement

Kroppen har sin eigen måte å seie ifrå om at noko er gale. Eg veit det eigenleg, men det er så lett for å prøve å oversjå signala når dei kjem på uheldige tidspunkt.

Eg kjende at noko var gale då eg tok på meg venstrelinsa. Det var liksom som å få eit rusk på auget. Eg tok linsa ut att og prøvde på ny. Vart ikkje bra, men no måtte eg skunde meg å få eittåringen i barnehagen før det vart for seint til at ho kunne få frukost der. Og så måtte eg på jobb.

Eg tenkte på å stikke bort på ein linsebutikk å kjøpe linseveske og etui, og eg burde ha vore lur nok til å ta med meg briller, sidan eg ikkje ser ein døyt utan linser og briller, men nei...

Medan formannskapet diskuterte flykningrekneskapen vart auget berre verre og verre. Det rann i strie straumer, etter kvart kakka nasa seg på lag med auget. Det rann og rann. Det går sikkert rykte i bygdebyen no om at journalisten sat og grein over flyktningrekneskapen.

Til slutt vart det så gale at eg berre måtte dra heim frå jobb. Då eg såg meg i spegelen på badet var heile venstresida av andletet hovna opp. Augelokket såg ut som ei blemme og det spreidde seg eit raudt utslett nedover kinnet. Linsa ville ikkje ut, hjelpe meg! Heldigvis gjekk det til slutt. Letta var stor, men eg uroa meg for korleis eg skulle kome meg gjennom dagen.

Men no ser det ut til å gå bra. Så fort linsa kom av auget slutta auget og nasa å renne. Og no, ein time etterpå, byrjar eg nesten sjå normal ut.

Neste gong håpar eg at eg tek i mot signal frå kroppen litt tidlegare.

Highway to Hell?

For tida er eg heime med dottera mi på snart fem månader. Eg har ikkje tal på kor mange som fortel meg at dette er den beste tida i livet mitt. Denne tida kjem aldri att, seier dei. Kos deg, er rådet. Er det ikkje kjekt å ha fri frå jobb, spør dei, og ventar ikkje noko svar.

På fjernsyn ser eg det skal gå ein serie der kvinnene blir sendt til Syden. Så må mennene ta seg av heimen og borna. Ljodsporet er "Highway to Hell".

Så kva skal eg konkludere med? Eg veit ikkje, men tenkjer at sanninga er ein plass imellom. Og håper at husbonden ikkje får eit helvete når eg skal tilbake i jobb om litt over to månader.

Å få barn

I dag høyrde eg ein mann på radio som provoserte meg. Han omtala dei som vel å ikkje få barn som gratispassasjerar i samfunnet. På eit vis freista han å gje dei som ikkje har barn dårleg samvit.

Eg synest det er ein dårleg strategi. Kva veit han om dei som er barnlause? Folk bør ikkje få barn av plikt. Det bør, og må, vere opp til kvar einskild å vurdere om og når dei vil ha barn. Mange opplever at dei ikkje kan få barn, men det kjenst for sårt at dei ikkje vil dele det med resten av omverda. Andre vel av ulike grunner å ikkje få barn. Og det må me respektere.

Det finst då andre måtar å bidra til samfunnet på. Eg vil ikkje leve i eit samfunn som måler menneskeverdien til folk i kor mange born dei har produsert.

Om målet er å få fleire til å få ungar bør ein kanskje heller gjere noko for å lette kvardagen til småbarnsforeldre. Kva med å gje oss ein sekstimarsarbeidsdag, med full løn? Eller ei ekstra ferieveke? Tru meg, å ha ungar tek tid. Og det bør det òg gjere.

Idrottsskaden

Så har det altså skjedd. Eg har fått min første idrottsskade. Eg har korkje sprunge maraton, gått fjelltur eller vore på treningsstudio. Eg har fått ei dotter.

Det store rådet frå Helsestasjonen for alt er trilling. Ungen har godt av frisk luft, ho får sove og eg sjølv kjem i form. Så eg har trilla. Og hatt dårleg samvit dei dagane eg ikkje har orka trille oss tur i råk og fok og is.

For nokre veker sidan fekk eg vondt i foten. Eg tenkte først at det var vêromslaga som fekk fram gikta i meg, så eg venta. Men då smertene ikkje gav seg, fekk eg meg time til lege.

Legen vende på foten min, i alle vinklar. – Han er overbelasta, sa ho. Eg fekk melding om å leggje støttebandasje på foten, is på foten i tjue minutt to gonger for dagen, strekkje på han to gonger for dagen og la foten få kvile.

Eg freistar seie til jenta mi på tre månader at me må ta det litt meir med ro, for mamma har vondt i foten og må kvile.
– Brszt, seier ho og ler.

Nattevak

Eg har resignert. Klokka er ti over fire på natta og eg sit på golvet og et svisker frå ein boks. Eg registrerer at nattkjolen min er på vranga. På eit teppe ved sidan av meg ligg den to månader gamle dottera mi under babygymen sin og ler. Har ho fått det som ho vil?

Me har vore vakne i ein og ein halv time. Ho har fått mat. I halvmørkret for å ikkje vakne til. Eg har hjelpt henne å rape og fise, fleire gonger. Ho har fått rein bleie. Ho har gulpa. Og fått meir mat. Men ho søv ikkje. Eg har mata frå båe bryst, i alle stillingar. No får det vere nok. Ho får underhalde seg sjølv litt, ho må no bli trøytt til slutt.

Eg slår på fjernsyn for å sjå kven som blir ny president i USA. Det ser ut til å bli Barack Obama. Dottera mi ropar. Eg spør henne kvifor ho ropar, men ho berre ler til svar. Høyrest ut som ho ropar hei, men ho er vel for ung til det.
Eg kan ikkje klandre henne for at ho ikkje vil sove. Ho har sove sju timar i strekk. Problemet var berre at ho byrja natta halv åtte på kvelden.

Dottera mi ropar slik at eg tek henne opp på fanget. Ho liker godt å sjå fjernsyn, særleg Blomster Finn. Skal tru kva ho får ut av det?

Namnesystera mi på fjernsyn ser nøgd ut. Bjørn Hansen utropar Obama til valets vinnar. Veslejenta pludrar nøgd. Så salutterer ho så kraftig at me må ein tur på badet etter rein bleie.

Ballerinaen min

Sidan sist har denne jenta dansa seg inn i hjartet mitt og snudd alt opp ned.